حسین وحید خراسانی
راهپيمایی عزاداری حضرت فاطمه زهرا(س)
تاریخ تولد : ۱۲۹۹
محل تولد :

نیشابور

تاریخ فوت : ۱۴۰۵
محل فوت :

قم

آرامگاه : رواق دارالسعاده حرم امام رضا (ع)

پس از تحصیل مقدمات علوم دینی در زادگاه خود، برای تکمیل تحصیلات حوزوی راهی مشهد شد و از محضر استادانی بهره برد که هر یک در شکل‌گیری شخصیت علمی‌اش سهمی داشتند. ادبيات عربی را نزد شيخ محمدتقی اديب نيشابوری خواند، دروس سطح را از شیخ محمد نهاوندی و آقا بزرگ اشرفی شاهرودی و ميرزا احمد کفايی فرا گرفت و در جلسات درس خارج فقه میرزا مهدی اصفهانی و میرزا مهدی آشتیانی حضور یافت.

آيت‌الله شیخ حسين وحيد خراسانی در علوم عقلی از میرزا ابوالقاسم الهی و میرزا مهدی آشتیانی بهره برد، هر چند شيخ مجتبی قزوینی، صدرا بادکوبه‌ای و محمدتقی آملی را نيز از استادان وی در حوزۀ فلسفه برشمرده‌اند.

در حدود ۲۷ سالگی اجازۀ اجتهاد گرفت و برای بهره‌گيری از استوانه‌های فقه و اصول در حوزۀ نجف راهی آن ديار شد و در آنجا از محضر چند تن از مراجع و استادان بزرگ بهره برد که آیت‌ﷲ سید ابوالقاسم خویی مهم‌ترین استاد ایشان در این دوره بود.

او در سال‌های پایانی حضور در نجف، خود نیز به تدریس خارج فقه و اصول رو آورد و پیش از بازگشت به ایران، تجربۀ تدریس در یکی از مهم‌ترین حوزه‌های علمی شیعه را کسب کرد و پس از سال‌ها تحصیل و تدریس در نجف، در سال ۱۳۴۹ شمسی به ایران بازگشت و ابتدا در مشهد اقامت گزيد.

آيت‌الله وحيد خراسانی علاوه بر تدريس در حوزه، در عرصۀ خطابه نيز درخشيد و در مشهد و قم و تهران و نجف به يکی از چهره‌های مطرح سخنوری تبديل شد، و توانايی کم‌نظير وی در اين زمینه، سبب شد که گاه برای تبلیغ مبانی تشيع به خارج از ايران، به‌ويژه کویت نیز سفر کند و پاسخگوی شبهات دينی شيعيان آن خطه باشد. آيت‌الله وحيد بر اين باور بود که منبر محلی برای آموزش احکام، تهذیب اخلاق و استوار کردن مبانی اعتقادی مردم است.

وی پس از يک سال اقامت در مشهد، راهی قم شد و حوزۀ درس ایشان به‌تدریج جایگاهی ممتاز يافت و طلاب و فضلای بسیاری در درس خارج فقه و اصول ایشان حاضر می‌شدند و شمار شرکت‌کنندگان در برخی دوره‌ها به چند هزار نفر می‌رسید.

قدرت استدلال در تدريس، و استقبال فضلای حوزۀ علميه وی را به عنوان يکی از برجسته‌ترين استادان حوزۀ قم شناساند و همين امر سبب شد که مرجعيت فقهی وی تثبیت گردد، به‌گونه‌ای که تا پايان عمر همواره به يکی از مراجع تأثيرگذار در جامعۀ تشيع مطرح بود.

تأکيد بر عزاداری پيشوايان دينی، و به‌ويژه برگزاری مراسم سالروز شهادت حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) و تصویب پيشنهاد وی مبنی تعطيل رسمی اين روز در دولت سید محمد خاتمی از یادگارهای اين مرجع تقليد است.

منابع :
  • اختصاصی مشهد پديا
حسین وحید خراسانی
تاریخ تولد : ۱۲۹۹
محل تولد :

نیشابور

تاریخ فوت : ۱۴۰۵
محل فوت :

قم

آرامگاه : رواق دارالسعاده حرم امام رضا (ع)

پس از تحصیل مقدمات علوم دینی در زادگاه خود، برای تکمیل تحصیلات حوزوی راهی مشهد شد و از محضر استادانی بهره برد که هر یک در شکل‌گیری شخصیت علمی‌اش سهمی داشتند. ادبيات عربی را نزد شيخ محمدتقی اديب نيشابوری خواند، دروس سطح را از شیخ محمد نهاوندی و آقا بزرگ اشرفی شاهرودی و ميرزا احمد کفايی فرا گرفت و در جلسات درس خارج فقه میرزا مهدی اصفهانی و میرزا مهدی آشتیانی حضور یافت.

آيت‌الله شیخ حسين وحيد خراسانی در علوم عقلی از میرزا ابوالقاسم الهی و میرزا مهدی آشتیانی بهره برد، هر چند شيخ مجتبی قزوینی، صدرا بادکوبه‌ای و محمدتقی آملی را نيز از استادان وی در حوزۀ فلسفه برشمرده‌اند.

در حدود ۲۷ سالگی اجازۀ اجتهاد گرفت و برای بهره‌گيری از استوانه‌های فقه و اصول در حوزۀ نجف راهی آن ديار شد و در آنجا از محضر چند تن از مراجع و استادان بزرگ بهره برد که آیت‌ﷲ سید ابوالقاسم خویی مهم‌ترین استاد ایشان در این دوره بود.

او در سال‌های پایانی حضور در نجف، خود نیز به تدریس خارج فقه و اصول رو آورد و پیش از بازگشت به ایران، تجربۀ تدریس در یکی از مهم‌ترین حوزه‌های علمی شیعه را کسب کرد و پس از سال‌ها تحصیل و تدریس در نجف، در سال ۱۳۴۹ شمسی به ایران بازگشت و ابتدا در مشهد اقامت گزيد.

آيت‌الله وحيد خراسانی علاوه بر تدريس در حوزه، در عرصۀ خطابه نيز درخشيد و در مشهد و قم و تهران و نجف به يکی از چهره‌های مطرح سخنوری تبديل شد، و توانايی کم‌نظير وی در اين زمینه، سبب شد که گاه برای تبلیغ مبانی تشيع به خارج از ايران، به‌ويژه کویت نیز سفر کند و پاسخگوی شبهات دينی شيعيان آن خطه باشد. آيت‌الله وحيد بر اين باور بود که منبر محلی برای آموزش احکام، تهذیب اخلاق و استوار کردن مبانی اعتقادی مردم است.

وی پس از يک سال اقامت در مشهد، راهی قم شد و حوزۀ درس ایشان به‌تدریج جایگاهی ممتاز يافت و طلاب و فضلای بسیاری در درس خارج فقه و اصول ایشان حاضر می‌شدند و شمار شرکت‌کنندگان در برخی دوره‌ها به چند هزار نفر می‌رسید.

قدرت استدلال در تدريس، و استقبال فضلای حوزۀ علميه وی را به عنوان يکی از برجسته‌ترين استادان حوزۀ قم شناساند و همين امر سبب شد که مرجعيت فقهی وی تثبیت گردد، به‌گونه‌ای که تا پايان عمر همواره به يکی از مراجع تأثيرگذار در جامعۀ تشيع مطرح بود.

تأکيد بر عزاداری پيشوايان دينی، و به‌ويژه برگزاری مراسم سالروز شهادت حضرت فاطمۀ زهرا (سلام‌الله‌علیها) و تصویب پيشنهاد وی مبنی تعطيل رسمی اين روز در دولت سید محمد خاتمی از یادگارهای اين مرجع تقليد است.

منابع :
  • اختصاصی مشهد پديا
تدوين دانشنامه برای شهری همچون مشهد، با پيشينه‌ای بيش از هزار سال و فراز و نشيب‌هايی بسيار، کار ساده‌ای نيست. بسا کسانی که در اين سده‌های پياپی آمده‌اند و چيزی از خود به‌يادگار گذاشته و رفته‌اند و تنها برشمردن نام يک‌يک اين کسان، توماری بلند و زمانی فراخ می‌طلبد؛ پس، اکنون که در آستانه سال ۱۴۰۰ شمسی ايستاده‌ايم، بهتر همان است که برای رسيدن به مقصود، کار خود را محدود به دوره‌ای خاص کنيم و تنها به همين يکصد سال اخير از ۱۳۰۰ بدين سو بپردازيم که از قضا کمتر بدان پرداخته شده، و هر چه هست آثاری پراکنده و تک‌نگاشته‌هايی پيرامون فرد يا مکان يا رويدادی خاص است و همه آنها هيچگاه در کنار هم گرد نيامده است.

«مشهدپديا»

بر آن است تا در حد توان خود به شخصيت‌های زنده و درگذشته، مکان‌ها، رويدادها و آيين‌هايی توجه کند که در بازه زمانی يک قرن، بر روند تحولات فرهنگی، دينی، اجتماعی، سياسی و اقتصادی کلان‌شهر مشهد اثرگذار بوده‌اند.
اين داده‌ها، که می‌کوشيم با تکيه بر منابع معتبر فراهم آيد، اندک‌اندک وارد اين سامانه اطلاعاتی می‌شود تا سرانجام صورت دانشنامه‌ای پر و پيمان از «مشهد قرن؛ از ۱۳۰۰ تا ۱۴۰۰» را به خود بگيرد.
پيوندهای ميان داده‌های «مشهدپديا» با ديگر اطلاعات موجود در فضای مجازی، که از ويژگی‌های اين سايت است، می‌تواند بهره‌های دانشنامه حاضر را فزونى بخشد و دسترسی کاربران به انبوهی از اطلاعات پراکنده را فراهم سازد.
اين سايت «جستجومحور» است و شما تنها با وارد کردن عنوان مدخلی که در نظر داريد، می‌توانيد به شرح آن مراجعه کنيد.
در صدد هستيم که در آينده، امکان ويرايش و افزودن و کاستن مدخل‌های تازه را برای کاربران فراهم آوريم.
تدوين دانشنامه برای شهری همچون مشهد، با پيشينه‌ای بيش از هزار سال و فراز و نشيب‌هايی بسيار، کار ساده‌ای نيست. بسا کسانی که در اين سده‌های پياپی آمده‌اند و چيزی از خود به‌يادگار گذاشته و رفته‌اند و تنها برشمردن نام يک‌يک اين کسان، توماری بلند و زمانی فراخ می‌طلبد؛ پس، اکنون که در آستانه سال ۱۴۰۰ شمسی ايستاده‌ايم، بهتر همان است که برای رسيدن به مقصود، کار خود را محدود به دوره‌ای خاص کنيم و تنها به همين يکصد سال اخير از ۱۳۰۰ بدين سو بپردازيم که از قضا کمتر بدان پرداخته شده، و هر چه هست آثاری پراکنده و تک‌نگاشته‌هايی پيرامون فرد يا مکان يا رويدادی خاص است و همه آنها هيچگاه در کنار هم گرد نيامده است